İstanbul'un Şiir Yazdığı Bir Güzel Mekan; Kubbe İstanbul

Aylar sonra içim, buraya bir şeyler yazma isteğiyle dolup taşınca İstanbul'un en güzel manzarasına sahip bir kültür mekanından selamlamak istedim.

Burası o muhteşem İstanbul manzarasından daha ziyade tarihi dokusuyla önemli bir nokta. Tahtakale, kale altı veya kale çevresi demekmiş. Asıl okunuşu Taht-al Kal'a imiş. Mahmutpaşa civarına Tahtakale denmesinin sebebi kale altında olmasıymış.
Doğu Roma'dan kalan bu yapıdan günümüze gözetleme kulesi tabir edilen burç kalmış. Ve bu kültür merkezi yüzünü İstanbul'un eşsiz manzarasına dönerken sırtını tarihe yaslamakta...
Harun Reşit kardeşime  ait Kubbe İstanbul, Sağir hanın üst katında yer alıyor.

İnsanı tedirgin eden merdivenlerden yukarı çıkarken sizi böylesi bir manzaranın karşılayacağını pek tahmin edemiyorsunuz. Merdivenlerin sonuna gelip başınızı sola çevirdiğiniz de sizi Süleymaniye selamlıyor güzelliğiyle...Hemen sağa dönüp yürümeye devam ederken Haliç, Galata kulesi, Yeni Camii ve muhteşem boğaz eşlik ediyor adımlarınıza.

Kapısından içeri adım attığınız da ise mekana emek veren insanların gönül güzelliklerinin izlerini taşıyan her bir odanın detayları arasında  kendinizi kaybediyorsunuz.
Biz en çok özel hazırlanmış raflarında birbirinden değerli kitapların dizili olduğu kütüphane odasını sevdik. Fotoğrafı henüz oda düzenlenirken çekmiştim...

Şu koltuklardan birine oturup çayımızı veya kahvemizi yudumlamak nasıl güzel olurdu, diye geçerse aklınızdan eliniz boş kalır... zira Harun kardeşim burasının ticaret merkezinden çok kültür merkezi olmasını hayal ediyor ve bu uğur da emek veriyor. Varsa nasibiniz kendileri için demlenmiş çaydan seve seve ikram ediyorlar.

Birbirinden özel çantaların ve daha birçok hediyelik objelerin yer aldığı koridorlardan kendimiz veya sevdiklerimiz için bir hediye seçebileceğimizi biz bu son ziyaretimizde idrak edebiliyoruz :(

Mekan da zaman zaman kültürel etkinlikler düzenlediklerinden bahşediyor Harun kardeşim. Hikmet Barutcugil'in asistanı Miki Oshita'nın düzenlediği ebru atölyeleri, fotoğrafçılık atölyeleri bu etkinliklerden bazıları...

Ben bu güzel mekandan fotoğrafçı bir arkadaşımın tavsiyesi ile haberdar oldum. O günden beri bir yanım kimse bilmesin samimi dokusu hiç bozulmadan bize kalsın isterken diğer yanım ise verilen emeği görüp herkes tanısın, keşfetsin bu güzelliğin farkına varsın istiyor :)

En azından değerli dostlarım görene kadar kısmen kendime saklamakta ciddi bir başarıydı :)
bu son fotoğraf dostlarla geçirdiğimiz ruhumuza, gönlümüze şifa bir akşamdan kalma...
Sami sohbetleri, güzel yüzlü ev sahipliği için Harun Reşit kardeşime, Hüseyin'e teşekkür ediyorum bir kez daha..

Ve ikinci fotoğrafta martıları besleyen Abdullah abim, tanıdığım en özel insanlardan biri. Giderseniz sohbetinden istifade etmek nasibiniz olsun...Çok istememe rağmen ben hala balık veya tavuk parçaları alıp martı besleyemedim ama sizin yolunuz düşerse yanınızda martılar için ve mekanın ev sahipleri 17 kedi için bir şeyler götürmeyi ihmal etmeyiniz.

Tarihe Tanıklık Etmek! ( Fenerbahçe-Manisa Maçı)

Salı günü akşam üzeri Banu aradı

Fenerin maçına gidiyoruz sende gelsene, diye

Aaaa hiç kaçırmam! geliyorum, dedim:)

Saat 17 trenine binmek için istasyona gittiğimde aman Allah'ım ne göreyim

Çocuğunun elinden tutan, fener formasını üzerine geçiren istasyona akın etmiş

Daha sonraki istasyonların durumu'da bizimkinden farklı değildi:)

Kızıltoprak istasyonunda inen gurupla birlikte indim trenden

Stada doğru yürümeye başladım

Okula yeni başlayan çocuklarını okul kapısından bırakır gibi eşlerini, sevgililerini stada götüren beyleri gördüm. güldüm

Tam stada geldim bir baktım beyler de dışardan destek için toplanmış

Helal be!! taraftar desteği böyle olur, dedim:)

Banu çok yoğun bir kalabalık olduğu için çocukları alıp dışarıda bir restorana götürmüş, yemek yemek için.

Maç başladıktan sonra sakinleşir o zaman gireriz, dedi

Ben gelmişken maç öncesi gireyim, bir kaç fotoğraf çekeyim, sizinle içeride buluşuruz dedim

Giriş kapısının önündeki kalabalığın arkasına durdum

Banu'nun girmekten vazgeçip gittiği kadar var yoğunluk

Hemen geri çıkayım dedim ama çıkmak ne mümkün!

Kaldım kalabalığın ortasında:)

El mahkum zorunlu olarak içeri gireceğim bir şekilde

Tam giriş kapısına gelmiştim ki kapıdan içeri bebek arabasını sokmaya çalışan bir bayanla yan yana geldik

Arkadaki bayanlar kızıyorlar "bebek arabasının burada ne işi var?" diye

Kızanların hemen önünde 7-8 aylık bebeği olan başka bir anne var

Ezildi ezilecek garibanlar:)

Ama o anne ve bebek yalnız değildi

Biz kadınlar erkekler gibi "hadi maça gidiyoruz" diyerek evden çıkamıyoruz

Çoluğumuz çocuğumuz var ilgilenmemiz gereken

Beyler maça giderken çoluk çocuk zaten anne ile kalıyor.Annenin sorumluluğunda ya!

Ama kırk yılın başında kadın maça gidecek olur çoluk çocuk tutuşur elimizden,eteğimizden

Bu yetmez bebeğin arabası, yemeği, içeceği hepsini almak zorundadır kadın

Gerçi biz kadınların ruhunda var bu

Yanında çocuğu olmayıp arkadaşı-dostuyla gelenler de almış koca poşetleri

İçinde ne ararsan mevcut!

Çikolatalar, kekler, simitler Allah ne verdiyse artık:))

Kadın olmak zor iş:)

Güç bela içeri girdim

Üst katın en önündeki bariyerlere oturanları görünce yanlarına oturuverdim

Fotoğraf çekmek için gayet iyi bir yerdi:)

Telefon ediyorum eşe-dosta

Hadi bilin bakalım ben neredeyim, diyerek:))

Nerede olduğumu duyan maçın hangi takımla oynandığını soruyor

"Vallahi bilmiyorum mor formalı bir takım" diyorum :)

Yanımdakilerin konuşmasından anladığım kadarıyla karşı takım Bursa spormuş!

Allah için rakip takım iyi oynuyor

Geçen yıl Bursa boşuna şampiyon olmamış, diyorum

İkinci yarı öğreniyorum bizim Bursa spor sanırım Manisa spormuş:))

Sanırım diyorum çünkü ondan da emin değildim:)

Rakip takımın oyuncusuna hakem kırmızı kart çıkardığında fenerli olduğunu unutup "ayyyy yazıııık yaaa gitti adam, kaldılar 10 kişi" diye üzülüyorum rakip takıma:)

Rakip takımın hiç taraftarının olmamasına üzülüyorum

Allah'tan erkek taraftarlar yoktu statta, dayak yemekten kurtuldum şükür:)

İlkokula giderken Fenerli olmuştum

O günden beri de soranlara fenerli olduğumu söylüyorum

Ama sorsalar futbolcularımızı, hiç birinin adını bilmem

Bir kaç yıl önce bizim ahali televizyonda futbol seyrederken,

Beşiktaş kalesinde Rüştü'yü görmüştüm de "Bizim Rüştü'nün Beşiktaş kalesinde ne işi var? " diye sormuştum çok gülmüşlerdi bana

Meğer bizim kalecimiz olan Rüştü, fenerden ayrıları çok olmuşta  benim haberim yokmuş:)

Futbol ile aramın ne kadar iyi olduğu görülüyor sanırım:))

Neyse bayanların seyirci hallerine geleyim

Çok komikti

Anonsla birisi tribünlere sesleniyor 

Sırayla "sarı", "Lacivert", "şampiyon", "fener" diye bağırmamız için...

İlk tribün "sarııııııı" diye bağırmaya başlıyor tüm stad "sarıııııııı" diyor

Lacivert'i söyleyen yok:)

Tezahürat yapmayı beceremiyoruz

Ama normal bu durum

Bir sonraki maçta görün siz bizi

Bu maç ileri ki günlerde yapılacak olan maça hazırlıktı:)

Erkeklere ceza ağır oldu ama biz bayanların bu ceza oldukça işine geldi:)

Fener kaç maçını seyircisiz oynayacak bilmiyorum ama Galatasaray'ın da seyircisiz en yakın zamanda maç oynama cezası alması yönünde tüm dualarım:)

Ha unuttum Banu'yu

Kız beni davet etti

Ben girdim içeri onlar dışarıda kaldılar

Çok yoğun bir kalabalık varmış içeri girememişler

Aradılar biz eve dönüyoruz,diye

Kaldım tek başıma oralarda:)

Dönerken de yine treni tercih ettim

Söğütlüçeşme de tren full doldu, kapılar zor kapandı:)

Tren, diğer istasyonlara girerken treni bekleyen yolcular içerideki kalabalığı gördüğünde yüzlerindeki ifade görülmeye değerdi

İlk futbol izleme macerası böylece yaşandı ve bitti:)