Papatya Gibisin

Ada gezisinden kalan papatyalar Tanju Okan'ın güzel yorumu eşliğinde...

Ada sahillerinde bekliyorum

Dün sabah Bostancı vapuru ile ada sahillerine attım kendimi.
Adaya ayak basar basmaz önce fırına uğradım.
Mis gibi hafif tatlımsı haşhaşlı simit aldım.
Tam da diyete başlamışken o simit çıkmayacaktı karşıma!
Hepsini bitirmemek için nefsime sahip olmak bir hayli zorlasa da şükür yenilmedim nefsime :)
Sahil kenarında ki kafelerden birine oturdum birbirinden güzel müzikler eşliğin de iyot kokuları arasında kahvaltımı yaptım.
12'ye kadar şarkıda ki gibi bekledim gelecek olanı:)
Beklenenler gelince ada sokaklarını arşınladık.
Bu sefer bisiklet kiralayamadım...
Yanımdan gelip geçen bütün bisikletli insanlara iç geçirerek baktım.
Mesire alanının olduğu ağaçlık bölümü papatyalar süslemişti.
Bisikletsizliğin hüznünü papatya toplayarak attım:)
Çiçeklerin zikir ettiğini öğrendiğim günden beri isteyerek bir tane bile çiçeği ayırmadım köklerinden.
Dün her bir papatyadan özür dileyerek ayırdım köklerinden.
Bir anneyi evladından, bir evladı babasından ayırıyor gibi burkuldu için
Yahu ne diye topladım diye pişmanlıkta duydum ama yaptım işte
Beraber olduğum insanları mesire alanından uğurladım ben biraz daha doğanın için de tek başıma kalmak istedim.
Çay söyledim kendime...biraz doğanın sesini dinledikten sonra sevdiğim müziklerden birini açtım tekrar.Denizi seyreyledim.Fotoğraflarımı inceledim.Dalıp gittim çok uzaklara...
Bedenimi ve ruhumu dinlendirdikten sonra dönüşe geçtim.
Dönüş yolunda ada sakinlerinden yaşlı bir amcanın sohbetine katılmak varmış nasibimde.
seviyorum dinlemeyi...
Ne güzelmiş eski günler!
gün gelecek belki biz de bugünleri öyle özlemle anlatacağız bizden sonrakilere...
Mevla kendi bitimsizliğini anlamamız için her şeyi bitimli yaratmış bu hayatta güzelliklerle süslenmiş bir gün de bitecekti elbet...
Gün batarken veda eyledim ada sahillerine....

Önümüzdeki haftayı da atlatırsam inşallah yeniden ada sahillere gideceğiz keyfim ve kahyası ile birlikte:)

Hayırlı Cumalar

Yalnızlık

İnsanlar neden korkar yalnızlıktan? 

ben korkmadığım için cevabını bilmiyorum. Korkmak şöyle dursun her geçen gün daha çok seviyorum yalnızlığı. 

Sadık dostlarım keyfim ve kahyası ile yalnızlık nedir bilmiyorum 

Yetiyoruz birbirimize 

Birkaç kez depresyon atlatmış biri olarak psikologa gitmeden durumu kurtarmış olabilirim ama şu yalnızlığı sevmeyi abartıp dışardan yardıma ihtiyaç duyabilirim :)

Hakikaten yalnızlık güzel şey

Vakit bulunca yalnızlıkla ilgili uzun uzun yazarım inşallah lakin şimdi sabahın erken vakti yollara düşecek olan bu garibin bitirmesi gereken işleri varken bilgisayar karşısında daha fazla oturmaması hayrına olacaktır:) 

Yalnızlıktan değil ruhumuzu yoran, zamanımızı çalan kalabalıklardan korkmalıyız, der ve kaçarım bu ellerden.

Tam kaçıyorken "dışarı da bir yaz yağmuru yaş sokaklar sensiz bensiz/akşam olmuş ılık rüzgar loş ışıklar sensiz bensiz/ bir masalmış geçen yıllar/kaç yaprak var elimiz de" şarkısı çalmaya başlarda yazmadan gidilir mi hiç:)