Cuma günü sabah telefonumun şarjında sorun olduğunu fark ettim.Bugünde kimse bana ulaşamasın, bende aramayayım ne olacak, düşüncesiyle çok fazla umursamadım.Akşam üzeri facebook'a göz attığımda
Zeliha'nın fotoğraflarını gördüm.Önce fotomontaj sandım ama baktım ciddi ciddi İstanbul'da arkadaş...Numarası telefonda kayıtlı ulaşamıyorum, mesaj yazdım ama ne zaman görür döner Allah biliri diye düşünüp nasıl üzüldüm anlatamam...
Gece mesaj geldi,
Eyüp'e gideceklermiş
Tesadüf aynı akşam bir arkadaşıma sabah namazı için Eyüp'e gideceğimi yazmıştım:)
Sabah namazına gitmeyi iptal edip öğle vakti Eyüp'e gitme planları yaptım anında
Yola çıktığımda çok güzel bir yağmur yağıyordu.Günlerdir evden dışarı adım atmamış biri olarak böyle güzel bir hava bana ödüldü....
Çocukların telefonunu aldım ama onunda bataryasının bittiğini yolda fark ettim.Normalde kullandığım telefonum antika olarak müzelerde sergilenecek cinsten.Ne radyo var ne kamere sadece arıyorum, aranıyorum...Düştüğüm duruma bakınca bana bundan fazlasının lüzumsuz olduğuna kesin karar verdim.İnsan en azından şarj eder telefonunu o kadarı bile yok bende:)
Çok şükür en azından Zeliha ve
Sengul ablalarla buluşmama izin verecek kadar batarya beni idare etti.
Bu fotoğraf Zeliha'ya ait
2003 yılından beri internetten bir çok arkadaşımla tanıştım.O günden beri görüştüğüm çok değerli arkadaşlarım vardır hala...
Zeliha ve Sengül abla ile ilk karşılaştığımız an çok uzun zamandır tanıyormuşum hissine sahiptim.
İnternetin böyle bir güzelliği var
Birlikte geziyoruz,
Misafirlerimizi birlikte ağırlıyor,
Dinliyor, gülüyor birlikte üzülüyoruz
Siz yazmaya başladığınız an evinizin kapılarından öte gönül kapılarınız açılıyor
Hayatı bu şekilde paylaşmak güzel bir şey
Hele de böyle samimi, içten dostluklara vesile olduğu zamanlarda...
Zeliha ile uzun zamandır telefonla görüşüyoruz.Herhalde günlerce sohbet etsek yinede susmadan konuşabiliriz:)
Sengül ablayı da uzun zamandır blogtan takip ediyorum.... o kadar çok yer geziyor ki içten içe kıskanmadım dersem yalan olur:)
Evin en büyük çocuğu olduğum için hep bir abi, abla özlemi duymuşumdur. Her ne kadar kıymetini bilemesem de Allah öyle kıymetli bir insan gönderdi ki hayatıma, öz abim olsa bu kadar çok sevemezdim...
Gecenin üçü beşi demeden kapısını gönül rahatlığıyla çalabileceğim tek insan Asiye ablamdır.
Abladan öte bir anne gibi koruyup gözeten, kendi kardeşlerinden beni ayırmayan çok kıymetli bir insandır benim için...
Sengül ablada tıpkı abim ve Asiye ablamda hissettiğim yakınlığı hissettim.Zeliha ve benim düşüp bir yerimizi incitmemizden duyduğu endişelerinde, sohbetlerinde hep o samimi sıcaklık vardı.
Eyüp Sultan ziyaretimiz sonrası Pier Lotiye çıktık.Amaç Pier Lotiyi görmekten çok birlikte vakit geçirmekti:)
Yağmurlarda ıslandık..
Soğuktan sanki biraz üşümüşüz gibi:)
Güldehan, Sengül ablanın dünya tatlısı kızı:) Biz sürekli sohbet ettik canım kıyamam gıkı çıkmadı dinledi bizi şikayet etmeden:)
Kız çocuğuna sahip annelere her zaman imrenmişimdir..Allah evlatlarımızın yokluğunu vermesin hepsi iyidir ama hep derler ya kız çocuğu başkadır diye sanırım bunca insanın bir bildiği var...
Eyüp sonrası Arnavutköy'e gitmek için yola düşmüş olsak da yoğun trafik ve yağmur yolumuzu Üsküdar'a çevirmemizi sağladı.
Üsküdar'da yine keyifli bir sohbet eşliğinde yemeklerimizi yedik.
Güldehan'ın "bizden sonra gelen herkes gitti biz hala buradayız" sözleri geçen zamanı güzel özetliyordu:)
Sabah evden çıkıp yatsı namazından sonra eve geldiğimde beni güler yüzle karşılayan ev ahalisine teşekkürü borç bilirim:)
Özellikle akşam saati çekilen fotoğraflarda ışık sorunu yaşadık.
Sebebini bir türlü çözemedim benim makine yine Amasra gezisinde olduğu gibi flu çekiyor fotoğrafları ya bakalım hayırlısı... yine nereleri kurcaladık bilemiyorum:)
Sengül ablalarla tekrar görüşeceğiz Allah'ın izniyle
Zeliha ile de inşallah yakın zamanda görüşmek nasip olur diye dua etmekteyim:)
Allah tekrarını nasip etsin tez zamanda:))
Sizleri yakından tanıdığımız için şanslıyım...Her şey için çok ama çok teşekkür ederim:)
