En başa son halini koyarak başlayayım da yeniden nazar değmesin kuzuya:)
Halası her gittiği yere makinesini de yanında götürünce döneceği son gün bir fırsatını bulup yeğeninin fotoğraflarını çekmek ister.Bir kaç kare fotoğrafını çeker.Ekranda gördüğü her karede mutlu olur.Velet çok tatlıdır fotoğrafları görenler MAŞALLAH eşliğinde sever ama nafile akacak kana mani olamazlar...Babasının elinden kurtulup peltek peltek koşmaya çalışan velet yüzü koyun çakıllı yola düşer...Ama ne düşme! burun, ağız gitmiştir.Ağzının içine küçük çakıl taşları dolmuş, alnında koca bir yumru oluşmuştur.Kıyamam kuzuya içim gitti...Ama buna rağmen yaralı fotoğrafını da çekmeyi ihmal etmedim.Bu bakış "hala git başımdan başıma gelenlerin sebebi sensin... yetmez gibi ben can acısı çekerken sen ne derdindesin" bakışıydı kesin:)
